‘Nu moeten anderen opstaan’

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Claudia van den Heiligenberg wisselen elkaar telkens af. Deze week is het de beurt aan Daphne Koster.

Deze week maakte ik bekend dat ik tijdelijk zou stoppen als voetbalster omdat ik zwanger ben van mijn eerste kindje. Zo’n bekendmaking is wel een bijzonder moment, want zelf weet je het natuurlijk al enige tijd, maar toch moet je het voor je houden. Woensdag was dat zover en kwam een stortvloed aan reacties op mij af. Superleuk! De telefoon bleef gaan.

Ook in het team reageerden de meiden allemaal fantastisch. Het was woensdag en donderdag onderwerp van gesprek in de kleedkamer en ik kreeg zelfs al cadeautjes van enkele speelsters en van een moeder van een teamgenoot. Dat geeft wel aan dat het gewaardeerd wordt. We hebben het er wel over gehad hoe zuur het is dat binnen twee weken Anouk en ik wegvallen binnen dit team. Maar ik merk dat de gunfactor voor zowel Anouk’s transfer als mijn zwangerschap enorm groot is.

Ik vind het fantastisch voor Anouk dat zij een transfer naar Arsenal heeft afgedwongen en dat zij haar internationale droom kan waarmaken. Maar met de kennis die ik had over mijn aankomende afwezigheid vanwege mijn zwangerschap, moest ik wel even slikken. Het heeft namelijk grote impact op het team dat zowel ik als aanvoerder als Anouk als reserve-aanvoerder wegvalt. Wij vulden elkaar goed aan, zij als verdedigende middenvelder en ik als centrale verdediger. Als team ‘verlies’ je ineens twee speelsters op ongeveer dezelfde positie. Het is een beetje raar om dat van jezelf te zeggen, maar Anouk en ik zijn toch gezichtsbepalende speelsters van dit team geweest. Ik ben heel benieuwd hoe dat wordt opgepakt door het team. Welke speelsters zullen nu opstaan om het leiderschap over te nemen? Ik vind dat wel een interessante ontwikkeling.

Afgelopen dinsdag in het oefenduel met DTS was dat nog niet goed te zien, want er waren veel wisselingen in het team plus een paar stagiaires die meededen. Ook vorige week vrijdag tegen Club Brugge viel weinig te zeggen over de nieuwe rolverdeling, want met alle respect voor Club Brugge; dat team was geen maatstaf. Ik denk meer aan de toekomstige duels met PSV, FC Twente en Standard Luik. Zonder nu al namen te gaan noemen, denk ik wel dat er speelsters opstaan. Dat is ook het positieve aan deze ontwikkelingen rondom Anouk en mij. Wat ik ook merk tijdens de training is dat er echt een team aan het ontstaan is. Iedereen weet wat er wordt verlangd en ik hoop dan ook echt dat we op dezelfde weg kunnen doordenderen.

Vanavond laat ik het uitduel in België ook als toeschouwer schieten. Ik heb voor mezelf besloten dat ik de verre uitwedstrijden niet meereis. Ik wil voor mezelf ook nog trainen en als ik dan ’s avonds mee ga met de bus dan maak ik absurd lange dagen. Dat lijkt me niet wijs. Mijn rol zal anders worden bij het team en ik hoop daar volgende maand op deze plaats meer over te kunnen schrijven.

Van den Heiligenberg nieuwe columnist

Claudia van den Heiligenberg volgt Anouk Hoogendijk op als columnist in de Ajax Nieuwsbrief.

De 28-jarige speelster van de Ajax Vrouwen vormt samen met Jasper Cillessen, Daley Blind en Daphne Koster het vaste team columnisten dat elkaar iedere vrijdag afwisselt. Op vrijdag 7 februari is Van den Heiligenberg voor het eerst aan de beurt.
In de Ajax Nieuwsbrief vind je iedere week het laatste nieuws, de meest actuele video’s van Ajax TV, informatie over kaartverkoop en de column.

Bron: vrouwenvoetbalnieuws

Anouk Hoogendijk: ”Gedeelde smart is halve smart”

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Anouk Hoogendijk wisselen elkaar telkens af. Deze week is het de beurt aan Anouk Hoogendijk.
Op dit moment is het Nederlands Vrouwenelftal op trainingskamp in La Manga. En ik ben gewoon hier bij Ajax. Ik had dat trainingskamp een paar weken terug al afgezegd, omdat ik nog altijd geblesseerd ben. Mocht ik wel fit zijn geweest dan ontbrak het ritme. Deze blessure houdt mij nu zes weken aan de kant. De gemiddelde tijd die voor deze knieblessure staat is vier tot zes weken, maar ik heb dit letsel eerder gehad en toen was ik er zes maanden zoet mee. Toen speelde ik nog bij FC Utrecht en heb ik het hele hersteltraject in mijn eentje moeten doen. Dat was veel zwaarder. Toen ik het na zes weken op het veld probeerde, ging het mis.

Dat verwacht ik nu niet. Het is mijn eerste blessure in mijn Ajax-carrière en ik ben er redelijk nuchter onder. Natuurlijk baalde ik wel heel erg, maar het hoort bij voetbal. En als ik kijk naar de periode waarin ik geblesseerd ben, dan is dat de minst slechte tijd. Er zit een winterstop in en we hadden met Ajax de topwedstrijden tegen FC Twente en PSV al gehad en die heb ik nog gewoon meegespeeld. De andere duels waren, met alle respect, toch tegen mindere tegenstanders.

Ook als ik kijk naar de blessures van mijn teamgenoten dan valt die van mij wel mee. Ik heb groot respect voor hoe die meiden aan hun herstel werken. En dat het spreekwoord ‘gedeelde smart is halve smart’ klopt, ondervind ik nu aan den lijve. Dagelijks train ik met Pascalle Tang en Marjolijn van den Bighelaar. Laura du Ry traint al met de groep mee, maar door haar schouderblessure kan ze nog niet keepen. Leonne Stentler komt om de dag. Met name Leonne heeft zo’n zware blessure –zij heeft haar achillespees afgescheurd – dan vind ik dat ik niet moet zeuren. Een blessure hoort bij voetbal en twee maanden zijn nog te overzien. Ik heb groot respect voor speelsters die dit een heel seizoen moeten doen.

Door deze blessure krijg ik de kans een andere kant te zien van Ajax. Ik ben ruim voor speelsters op de club zodat ik klaar ben voordat de rest komt. Ik wil de behandeling van mijn teamgenoten niet in de weg zitten, maar mijn training duurt ook veel langer dan de veldtraining van het team. Voor de hersteltraining heb je wel discipline voor nodig, want je bent zo’n 2,5 uur bezig. Maar het is ook wel gezellig. De jongens van Jong Ajax en A1 trainen hier ook en als wij dan roepen ‘tijd voor het buikspierkwartiertje’ dan sluiten zij soms aan. Dat schept wel een band. Het positieve van geblesseerd zijn is dat je andere mensen van de club leert kennen.

Daarentegen is het contact met de rest van ons eigen team wel lastig. Je bent vroeger op de club en als het niet goed is voor je blessure dan reis je niet met de bus mee naar uitwedstrijden. Dan mis je het contact wel. Ik probeer daarom wel op trainingsdagen gelijk met ze in de kleedkamer te zijn, zodat ik ze kan spreken. Betrokkenheid is belangrijk; we blijven wel een team.

Ik was wel blij dat we met Kerst vrij waren en toen ben ik een weekje naar Gambia gegaan. Heerlijk. Natuurlijk wel wat schema’s meegenomen. Ik heb veel gezwommen. Die vakantie is goed voor mij en mijn blessure geweest. Ik weet dat het wel langer dan zes weken zal duren, maar ik maak stapjes. Afgelopen woensdag had ik voor het eerst mijn voetbalschoenen weer aan. Dat voelde lekker! Ik denk niet deze blessure zolang zal duren als de eerste keer. Ik hoop snel wedstrijdfit te zijn en dat de opmars van ons team zich ook in de tweede seizoenshelft zal voortzetten.