Club en fans maken wie je bent

Dit seizoen schreef een speler of speelster van Ajax elke week een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Claudia van den Heiligenberg wisselden elkaar telkens af. Deze week is de laatste column van het seizoen van de hand van Claudia van den Heiligenberg.

Dit is mijn laatste column van het seizoen. Een mooi moment dus voor een terugblik op mijn eerste jaar bij Ajax. Ik heb de overstap naar deze club als heel mooi ervaren. Als team hebben we niet zo constant gespeeld, maar ik denk wel dat we stappen hebben gemaakt. Al kan ik het niet met een eerder seizoen vergelijken omdat ik toen bij Telstar speelde. Desalniettemin denk ik dat Ajax beter is geworden. We hadden een goede periode van tien zeges op een rij, kenden goede momenten maar ook heel slechte momenten in het begin van het seizoen. Die wisselende prestaties hebben denk ik te maken met het feit dat we een jonge ploeg hebben, die een flow makkelijk kan vasthouden, maar met tegenslagen moeilijker kan omgaan. Het zou lekker zijn als dat constanter gaat worden. Wij proberen zo mooi mogelijk voetbal te laten zien en dat vraagt veel van de groep. We zouden waarschijnlijk ook goed op de counter kunnen spelen, maar dat willen we niet. Ik denk wel dat we per seizoen beter zullen worden.

Uit welke speelsters de selectie van de Ajax Vrouwen volgend seizoen bestaat is nog niet bekend. Het is nu vrij rommelig met speelsters die al hebben gezegd weg te gaan, bijtekenen of speelsters die het nog niet weten. Linda Bakker en Babiche Roof gaan naar Telstar en ik denk dat ze daar weer in een warm bad komen. Het zal goed zijn als ze elke week in de basis staan en wellicht ontwikkelen ze zich zo goed dat we ze misschien weer bij Ajax terugzien. Carmen Manduapessy gaat een stapje lager, maar Buitenveldert is wel een topamateurclub. Ik wens de meiden in elk geval veel succes! Zelf ben ik er nog niet uit waar ik volgend jaar speel. Ook mijn contract bij Ajax had een looptijd van een seizoen en gezien mijn leeftijd is het moment daar, dat áls ik nog een stap naar het buitenland wil maken, ik het nu moet doen. Maar ik zit goed bij Ajax, alles is hier top en ook privé heb ik het goed naar mijn zin in Nederland. Dus ik weet het nog niet. De komende weken zal ik een beslissing nemen over mijn toekomst.

Maar eerst spelen we natuurlijk nog op 9 juni de bekerfinale op het terrein van AFC. Een mooie afsluiting van het seizoen. De focus ligt eerlijk gezegd nu al op die finale, terwijl we natuurlijk nog twee competitieduels moeten spelen. In de finale kunnen we de eerste prijs voor de Ajax Vrouwen pakken en dat is echt te gek. Logisch dat we daar naar uitkijken. Ik hoop dat we er een goede wedstrijd van kunnen maken met PSV/Eindhoven, want dat zal mooie reclame voor het vrouwenvoetbal zijn.

Als ik zo terugblik op dit seizoen en een hoogtepunt moet noemen dan had dat eigenlijk de wedstrijd in de ArenA tegen FC Twente moeten zijn, maar die verloren we. En ik win toch echt liever dan dat ik in het stadion mag spelen. Dus kies ik als hoogtepunt de winst in de Grolsch Veste tegen Twente. Die zege zal mij als teamprestatie het beste bijblijven. En persoonlijk vergeet ik de twee goals die ik tegen ADO maakte nooit meer.

Dit was mijn laatste column van het seizoen. Ik vond het leuk om maandelijks mijn verhaal over te brengen op de fans. Ik vind het fijn om zo ook de vaste supporters en de club te bedanken voor een mooi jaar bij Ajax. De fans en de club maken immers wie je bent. Dan hoop ik tenslotte dat jullie ons allemaal komen steunen bij de Wedstrijd van het Jaar!

‘Ik heb nog steeds hetzelfde ritme’ Daphne Koster

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Claudia van den Heiligenberg wisselen elkaar telkens af. Deze week is Daphne Koster aan de beurt.
De afgelopen weken heb ik het druk gehad met het Ajax Fanweekend, clinics en presentaties vanuit de KNVB, waar ik ook voor werk. We houden dan themabijeenkomsten voor clubs over meisjes en vrouwenvoetbal. ’t Gooi en Buitenveldert zijn bolwerken van het meisjesvoetbal, maar ook bij andere verenigingen komen steeds meer meisjes. En dan leeft de vraag bij trainers en bestuurders hoe je omgaat met een meisje dat bij je vereniging binnenstapt. Aan de hand van mijn eigen ervaringen vertel ik tijdens die bijeenkomsten over mijn visie.

Na afloop van die presentaties spreken mensen mij aan. Ze weten dat ik zwanger ben, 21 weken inmiddels, en nadat ze hebben gezegd dat er nog niet veel te zien is, vragen ze of ik misschien een presentatie bij hun club kan geven. Want ‘ik zal het wel rustig hebben’. Ook de vraag hoe het nieuwe ritme mij bevalt, wordt steeds vaker gesteld. ‘Welk nieuw ritme?’, denk ik dan verbaasd. Ik barst juist overdag van de energie en train nog vijf keer in de week. Alleen de zaterdagochtend doe ik in overleg met de fysiotherapeuten niets meer zodat ik echt twee dagen geen sport bedrijf. Tijdens de trainingen mijd ik wel de partijvormen, omdat ik geen duels meer wil aangaan. Maar dat is het ook wel. Echt bizar vind ik dat vooral mannen denken dat ik nu de hele dag op de bank zit, maar zo steek ik helemaal niet in elkaar.

Ik ben dus doordeweeks bij het team en in de kleedkamer. Wedstrijdspanning voel ik uiteraard niet meer, maar ik weet wel in welk proces het team zit en houd alles goed in de gaten. Mocht mij iets opvallen, dan meld ik dat aan de aanvoerster of aan de trainer. Zij gaan vervolgens naar het veld en ik naar de fitness.

Op het veld hebben de meiden zich de afgelopen week voorbereid op de topper van vanavond tegen Standard Luik. De vorige topper werd twee weken geleden in de ArenA gespeeld op het Avondje Ajax, dat ik een erg mooi initiatief vond. Het was wel zonde dat wij, de Ajax Vrouwen, toen van Twente verloren. Er zat een soort dubbele spanning op die wedstrijd: de druk van het moeten winnen en de spanning bij het spelen in het stadion, waar de speelsters voorheen alleen maar over droomden. Maar nu hebben ze in geval een keer meegemaakt hoe het is om in de ArenA te spelen. Ik denk dat het voor sommige meiden, al zullen ze dat nooit toegeven, wel helpt dat vanavond die belangrijke wedstrijd tegen de koploper weer ‘gewoon’ op de Toekomst wordt gespeeld.

Standard Luik is een goed team. Bij die club spelen de meeste internationals en de ploeg steekt ver boven de andere Belgische clubs uit. De instelling van de Belgische teams is anders. In Nederland zijn we gewend verzorgd voetbal te spelen, daar heeft elke ploeg wel iets van in zich. Standard Luik houdt er van vanuit een gesloten verdediging te spelen en er dan opeens uit te klappen. Omdat Ajax het spel wil maken, zal er ruimte worden prijsgegeven. Daar moeten we alert op zijn. Ik verwacht vanavond twee ploegen die aan elkaar gewaagd zijn en wat ik al eerder heb gezegd, Ajax kan – mits er vrij en gedurfd wordt gevoetbald – van iedereen winnen. Dus ook van Standard Luik.

‘Geef topsporters kans op werk’

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Claudia van den Heiligenberg wisselen elkaar telkens af. Deze week is het de beurt aan Claudia van den Heiligenberg.
Op dit moment ben ik met het Nederlands elftal op Cyprus. We doen daar mee aan een internationaal toernooi. Het blijft mooi om met Oranje op pad te zijn. Ga maar na: tien dagen lang in perfecte weersomstandigheden trainen en mooie wedstrijden spelen. Gelukkig kan ik dergelijke trips goed combineren met mijn werk bij de politie en Ajax. Ik ben namelijk een van de topsporters die van de topsportregeling gebruik mag maken. Dat betekent dat ik de helft van mijn 36-uren contract aan mijn sport mag besteden. Voor mij als topsporter is dat ideaal.

Dankzij de topsportregeling kan ik tijdens mijn voetbalcarrière eigenlijk min of meer parttime werken in een fulltime baan. Een ideale situatie. Ik doe veel werkervaring op, maar ik kan me tegelijkertijd ook honderd procent op mijn sport focussen. Voetbal staat, ook bij mijn werk, op 1. Het is prettig dat een werkgever daar in meedenkt en me daarin zelfs stimuleert. Ik hoef me nooit te excuseren als ik zoals nu bijna twee weken in het buitenland zit met het Nederlands elftal. Het is bijzonder prettig dat ik mijn werkgever periodiek mijn voetbalrooster kan laten zien zonder dat ik me daar druk over hoef te maken. Dat geeft veel rust.


Claudia van den Heiligenberg maakt deel uit van de Politie Topsport Selectie. Foto: www.politietopsportselectie.nl.

Er zijn meer topsporters die van de topsportregeling gebruik maken. Sanne Keizer (beachvolleybal) en Teun Mulder (baanwielrennen) zijn enkele bekende voorbeelden van sporters die net als ik werk en sport op een aangename manier kunnen combineren. We zijn destijds door NOC*NSF als topsporter aangewezen. Vervolgens ben ik vier jaar geleden voorgedragen bij de topsportselectie van de politie en heb daar na mijn sollicitatie uiteindelijk mijn huidige baan gekregen. Omdat ik het vroeger als speelster van AZ ook anders heb meegemaakt, waardeer ik mijn kantoorbaan bij de politie extra. Destijds werkte ik 38 uur per week en moest ik daarnaast zes keer trainen. Bij duels van Oranje moest ik onbetaald verlof nemen. Af en toe vraag ik me nog weleens af hoe ik dat toen allemaal heb gedaan. Zowel fulltime werken als sporten gaat niet samen. Misschien was ik toen ook wel niet zo goed als nu. Dankzij de huidige randvoorwaarden bij mijn werk – en zeker ook bij Ajax – kan ik maximaal presteren op het voetbalveld.

Helaas heeft de topsportregeling in Nederland geen toekomst. Defensie is er al een tijdje mee gestopt en ook de politie neemt vanwege een reorganisatie geen nieuwe topsporters meer aan volgens die regeling. Gelukkig mogen de huidige topsporters, onder wie ik, wel bij de politie blijven werken volgens de voorwaarden van de topsportregeling. Ik vind het jammer dat het de (toekomstige) topsporters in Nederland heel moeilijk wordt gemaakt. Het merendeel van hen wordt niet echt geholpen om werk of studie en een topsportcarrière te combineren. Zowel tijdens als na je actieve loopbaan als topsporter kan wat hulp vanuit de overheid of werkgever erg welkom of zelfs noodzakelijk zijn. Volgens mij is dat niet heel veel gevraagd aangezien heel Nederland tijdens de Olympische Spelen of andere grote sportevenementen voor de buis zit. Goede topsporters zijn dus heel belangrijk voor Nederland. Maar om tot dergelijke prestaties te komen, moet een topsporter jarenlang veel (financiële) offers brengen. Dat wordt wel eens vergeten.

Jammer genoeg bekijken veel bedrijven het (mede door de economische crisis) puur zakelijk: als jij de helft van je tijd aan je sport besteedt, kost het de werkgever geld. Er wordt naar mijn idee te weinig naar de voordelen gekeken. Een topsporter in je bedrijf kan namelijk juist een positieve uitwerking hebben. Kijk bijvoorbeeld naar de politie. Daar gaat het ook om werken in een team, discipline, sporten, mentaliteit en een gezonde levensstijl. Werken bij de politie kan wat dat betreft ook topsport zijn. Vanuit mijn ervaring probeer ik daar binnen mijn korps een bijdrage in te leveren. Zo is er mede dankzij mijn inbreng onlangs een politie elftal voor vrouwen ontstaan. En dat terwijl er lange tijd alleen een mannenvoetbalteam was. Ook dat is weer een mooie stap voorwaarts voor het vrouwenvoetbal.

Mijn collega’s volgen mijn sportieve prestaties op de voet. Je merkt dat Ajax en Oranje erg leven binnen mijn korps. Het was dan ook mooi om te zien dat veel van hen vorige week op de tribune zaten bij onze allereerste wedstrijd in de Amsterdam ArenA. Ik heb in verschillende stadions gespeeld, maar die kunnen allemaal niet aan de ArenA tippen. Helaas verloren we met 0-1 van FC Twente, maar ik denk dat we zeker aan klantenbinding hebben gedaan. Dat geldt zeker voor een hele groep meiden van mijn eerste club SV Alkmania. Ze waren speciaal voor mij naar de ArenA gekomen. Ik weet zeker dat we ze na afgelopen week nog vaker bij Ajax gaan zien. Hopelijk komen zij en veel andere Ajax-fans op vrijdag 21 maart naar onze thuiswedstrijd tegen het sterke Standard Luik. Want hoewel we tegen Twente verzuimden om op een gat van vijf punten te slaan, kunnen we over twee weken een goede slag slaan tegen onze andere concurrent. De steun van een volgepakt sportcomplex de Toekomst kan ons daar goed bij helpen.

Koster: ‘Meer sporten op scholen’

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Claudia van den Heiligenberg wisselen elkaar telkens af. Deze week is Daphne Koster aan de beurt.

Net als vele miljoenen Nederlanders heb ik de afgelopen weken de Olympische Winterspelen gevolgd. De televisie stond vrijwel continu aan. Het is mooi om te zien dat bepaalde sporten ineens uit de schaduw treden tijdens zo’n toernooi. Neem bijvoorbeeld shorttrack. Dat is mondiaal gezien een behoorlijk grote sport. In Nederland was er tot voor kort echter weinig aandacht voor. De historische eerste Olympische shorttrackmedaille van Sjinkie Knegt heeft daar nu toch wel wat verandering in gebracht. Zo’n bronzen plak zet de sport toch even op de kaart. Al is het altijd maar de vraag hoeveel aandacht er volgend jaar nog voor is.

Als topsporter kijk ik soms net even anders naar de Olympische Spelen. Ik probeer vaak wat breder naar een sport te kijken. Wat zit er allemaal achter? Hoe groot is de sport wereldwijd en welke impact heeft het in een land? Dat soort vragen geven me een beter inzicht in bepaalde sporten die ik buiten de Olympische Spelen vaak niet zo intensief volg. Eens in de twee jaar komt die interesse altijd weer bovendrijven en verdiep ik me afwisselend in zomer- en wintersporten die hier in Nederland qua aandacht vaak een beetje in de kantlijn van bijvoorbeeld voetbal, hockey en wielrennen staan.

Op de een of andere manier hebben de Olympische Spelen op mij altijd een motiverende en inspirerende uitwerking. En volgens mij geldt dat voor veel meer mensen, die het deze weken ineens over bobsleeën en biatlon hebben. Het is goed dat dergelijke sporten een aantal weken vol in de spotlights staat. Ik denk dat het helaas geen groot effect heeft op de jeugd in Nederland. Je hoopt dat sport kijken aanzet tot zelf sporten, maar daar duren de Spelen dan weer te kort voor. De aandacht ebt straks snel weer weg. We mogen al blij zijn als het gros van de Nederlanders zich naast de gouden medaillewinnaars nog de prestaties van de andere sporters herinnert. Ik zie dan ook veel meer in dagelijkse sportactiviteiten op scholen. Want dat sport leeft, is wel duidelijk. Dat merkte ik onlangs bij het Sportdebat in Amsterdam waar ik aanwezig was. Leerlingen moeten alleen wel de mogelijkheid krijgen om te sporten en er het belang van in te zien.

Gelukkig zijn er steeds meer projecten en initiatieven vanuit de overheid en het betaald voetbal om sporten op school een hogere prioriteit te geven. Neem bijvoorbeeld Ajax StreetWise. Dankzij dit project van de Ajax Foundation en hoofdsponsor Aegon bracht ik vorige week een bezoek aan mijn oude basisschool in Assendelft. Het was leuk om allerlei oude bekenden te zien. Van dichtbij zag ik hoe Ajax een positieve invloed op de klas had gehad. Het motto ‘samen leren, samen voetballen’ kwam overal in terug. Ook de gymles vormde een belangrijk onderdeel in het lespakket. Als voormalig gymdocent pleit ik altijd graag voor het belang van dergelijke sporturen op school. En dan het liefst onder leiding van vakdocenten.

Hopelijk blijft sport ook na afloop van StreetWise hoog op de agenda staan bij de school. Het belang van sport gaat namelijk veel verder dan alleen bewegen. Het brengt ook allerlei cognitieve en sociale aspecten met zich mee. Taal en rekenen kan je immers ook spelenderwijs aan leren tijdens het bewegen. Natuurlijk moeten leerlingen ook uren in de schoolbanken doorbrengen, maar een beetje meer sport kan absoluut geen kwaad. Sterker nog; het levert ontzettend veel voordelen op. De leerlingen van nu zijn bovendien de Olympische sporters van de toekomst.

Van Heiligenberg: WK

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Claudia van den Heiligenberg wisselen elkaar telkens af. Deze week is Claudia van den Heiligenberg voor het eerst aan de beurt.

Het vertrek van Anouk Hoogendijk en de zwangerschap van Daphne Koster zijn de afgelopen tijd veel besproken. Het is een goed teken dat beide nieuwsfeiten over deze gezichtsbepalende speelsters veel aandacht in de media hebben gekregen. Het geeft aan dat het vrouwenvoetbal in Nederland leeft.

Ook ik kom in mijn eerste column nog even terug op het vertrek van Anouk en de tijdelijke afwezigheid van Daphne. Binnen korte tijd is er in ons team een brok aan ervaring verloren gegaan. Plotseling zijn Petra Hogewoning en ik nu de meest ervaren speelsters. Logischerwijs wordt er nu ook wat meer van ons verwacht. Eigenlijk ben ik in het afgelopen halfjaar al een beetje in die rol gegroeid. Zoiets gaat min of meer automatisch. Nu is het aan Petra en mij om op sommige momenten nog net even iets meer het voortouw te nemen. Gelukkig hebben we een team waar iedereen wel haar zegje durft te doen, maar het is altijd goed als de meest ervaren speelsters net even een stap extra zetten of het voortouw nemen in bepaalde situaties.

Het vertrek van Anouk heeft er ook voor gezorgd dat ik haar maandelijks column in de Ajax Nieuwsbrief van haar overneem. Voor mij is dat een nieuwe ervaring. Het lijkt me leuk om – net als Daphne, Jasper Cillessen en Daley Blind – eens per vier weken een persoonlijk verhaal te schrijven. Bij Ajax, het Nederlands elftal en in mijn baan bij de politie maak ik geregeld dingen mee die best leuk of interessant kunnen zijn om met onze supporters te delen. Soms doe ik dat al via Twitter, maar een eigen column via de officiële Ajax-kanalen is toch net weer even iets anders.

Momenteel ben ik samen met het Nederlands vrouwenelftal in voorbereiding op de belangrijke WK-kwalificatiewedstrijd tegen naaste concurrent België. Aanstaande woensdag treffen we de Belgen in het IJsseldelta Stadion van PEC Zwolle. We moeten die wedstrijd winnen om een goed uitzicht op het WK 2015 in Canada te houden. Samen met België en Noorwegen staan we momenteel bovenaan in groep 5 met alle drie 9 punten. Noorwegen heeft echter een wedstrijd minder gespeeld, waardoor we in ieder geval niet mogen verliezen van België. Er is weliswaar nog een lange weg te gaan, maar het zou zonde zijn als we nu al achterop raken in de strijd om een WK-ticket.

Het is mooi dat ik bij Oranje niet de enige afgevaardigde van Ajax ben. In tegendeel zelfs. Ook Tessel Middag, Petra Hogewoning, Mandy Versteegt, Kelly Zeeman en debutant Eshly Bakker hebben een uitnodiging van de bondscoach gekregen. Normaal gesproken hoort de geblesseerde Desiree van Lunteren ook nog bij de groep. Net als ik krijgen ook die andere meiden de kans om bij het Nederlands team op een hoger podium te trainen en te spelen. Al die ervaringen nemen we uiteindelijk weer mee terug naar Ajax.

Dankzij onze goede reeks in de BeNe League hebben we ons eerder deze week vol vertrouwen bij de trainingsstage van Oranje in Epe gemeld. De overwinning op Lierse SK was vorige week vrijdag alweer onze negende zege op rij. We klimmen daardoor langzaam steeds dichter richting de top. En dan te bedenken dat we koploper FC Twente (28 februari) en Standard Luik (21 maart) allebei nog op bezoek krijgen in Amsterdam. Waarschijnlijk worden dat sleutelduels in de strijd om het kampioenschap. En hoewel we het zonder Anouk en Daphne moeten stellen, heb ik er alle vertrouwen in dat we met deze huidige selectie ook kansrijk voor de titel. Het is nu aan andere meiden om hun kansen te pakken.

‘Nu moeten anderen opstaan’

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Claudia van den Heiligenberg wisselen elkaar telkens af. Deze week is het de beurt aan Daphne Koster.

Deze week maakte ik bekend dat ik tijdelijk zou stoppen als voetbalster omdat ik zwanger ben van mijn eerste kindje. Zo’n bekendmaking is wel een bijzonder moment, want zelf weet je het natuurlijk al enige tijd, maar toch moet je het voor je houden. Woensdag was dat zover en kwam een stortvloed aan reacties op mij af. Superleuk! De telefoon bleef gaan.

Ook in het team reageerden de meiden allemaal fantastisch. Het was woensdag en donderdag onderwerp van gesprek in de kleedkamer en ik kreeg zelfs al cadeautjes van enkele speelsters en van een moeder van een teamgenoot. Dat geeft wel aan dat het gewaardeerd wordt. We hebben het er wel over gehad hoe zuur het is dat binnen twee weken Anouk en ik wegvallen binnen dit team. Maar ik merk dat de gunfactor voor zowel Anouk’s transfer als mijn zwangerschap enorm groot is.

Ik vind het fantastisch voor Anouk dat zij een transfer naar Arsenal heeft afgedwongen en dat zij haar internationale droom kan waarmaken. Maar met de kennis die ik had over mijn aankomende afwezigheid vanwege mijn zwangerschap, moest ik wel even slikken. Het heeft namelijk grote impact op het team dat zowel ik als aanvoerder als Anouk als reserve-aanvoerder wegvalt. Wij vulden elkaar goed aan, zij als verdedigende middenvelder en ik als centrale verdediger. Als team ‘verlies’ je ineens twee speelsters op ongeveer dezelfde positie. Het is een beetje raar om dat van jezelf te zeggen, maar Anouk en ik zijn toch gezichtsbepalende speelsters van dit team geweest. Ik ben heel benieuwd hoe dat wordt opgepakt door het team. Welke speelsters zullen nu opstaan om het leiderschap over te nemen? Ik vind dat wel een interessante ontwikkeling.

Afgelopen dinsdag in het oefenduel met DTS was dat nog niet goed te zien, want er waren veel wisselingen in het team plus een paar stagiaires die meededen. Ook vorige week vrijdag tegen Club Brugge viel weinig te zeggen over de nieuwe rolverdeling, want met alle respect voor Club Brugge; dat team was geen maatstaf. Ik denk meer aan de toekomstige duels met PSV, FC Twente en Standard Luik. Zonder nu al namen te gaan noemen, denk ik wel dat er speelsters opstaan. Dat is ook het positieve aan deze ontwikkelingen rondom Anouk en mij. Wat ik ook merk tijdens de training is dat er echt een team aan het ontstaan is. Iedereen weet wat er wordt verlangd en ik hoop dan ook echt dat we op dezelfde weg kunnen doordenderen.

Vanavond laat ik het uitduel in België ook als toeschouwer schieten. Ik heb voor mezelf besloten dat ik de verre uitwedstrijden niet meereis. Ik wil voor mezelf ook nog trainen en als ik dan ’s avonds mee ga met de bus dan maak ik absurd lange dagen. Dat lijkt me niet wijs. Mijn rol zal anders worden bij het team en ik hoop daar volgende maand op deze plaats meer over te kunnen schrijven.

Van den Heiligenberg nieuwe columnist

Claudia van den Heiligenberg volgt Anouk Hoogendijk op als columnist in de Ajax Nieuwsbrief.

De 28-jarige speelster van de Ajax Vrouwen vormt samen met Jasper Cillessen, Daley Blind en Daphne Koster het vaste team columnisten dat elkaar iedere vrijdag afwisselt. Op vrijdag 7 februari is Van den Heiligenberg voor het eerst aan de beurt.
In de Ajax Nieuwsbrief vind je iedere week het laatste nieuws, de meest actuele video’s van Ajax TV, informatie over kaartverkoop en de column.

Bron: vrouwenvoetbalnieuws

Anouk Hoogendijk: ”Gedeelde smart is halve smart”

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Anouk Hoogendijk wisselen elkaar telkens af. Deze week is het de beurt aan Anouk Hoogendijk.
Op dit moment is het Nederlands Vrouwenelftal op trainingskamp in La Manga. En ik ben gewoon hier bij Ajax. Ik had dat trainingskamp een paar weken terug al afgezegd, omdat ik nog altijd geblesseerd ben. Mocht ik wel fit zijn geweest dan ontbrak het ritme. Deze blessure houdt mij nu zes weken aan de kant. De gemiddelde tijd die voor deze knieblessure staat is vier tot zes weken, maar ik heb dit letsel eerder gehad en toen was ik er zes maanden zoet mee. Toen speelde ik nog bij FC Utrecht en heb ik het hele hersteltraject in mijn eentje moeten doen. Dat was veel zwaarder. Toen ik het na zes weken op het veld probeerde, ging het mis.

Dat verwacht ik nu niet. Het is mijn eerste blessure in mijn Ajax-carrière en ik ben er redelijk nuchter onder. Natuurlijk baalde ik wel heel erg, maar het hoort bij voetbal. En als ik kijk naar de periode waarin ik geblesseerd ben, dan is dat de minst slechte tijd. Er zit een winterstop in en we hadden met Ajax de topwedstrijden tegen FC Twente en PSV al gehad en die heb ik nog gewoon meegespeeld. De andere duels waren, met alle respect, toch tegen mindere tegenstanders.

Ook als ik kijk naar de blessures van mijn teamgenoten dan valt die van mij wel mee. Ik heb groot respect voor hoe die meiden aan hun herstel werken. En dat het spreekwoord ‘gedeelde smart is halve smart’ klopt, ondervind ik nu aan den lijve. Dagelijks train ik met Pascalle Tang en Marjolijn van den Bighelaar. Laura du Ry traint al met de groep mee, maar door haar schouderblessure kan ze nog niet keepen. Leonne Stentler komt om de dag. Met name Leonne heeft zo’n zware blessure –zij heeft haar achillespees afgescheurd – dan vind ik dat ik niet moet zeuren. Een blessure hoort bij voetbal en twee maanden zijn nog te overzien. Ik heb groot respect voor speelsters die dit een heel seizoen moeten doen.

Door deze blessure krijg ik de kans een andere kant te zien van Ajax. Ik ben ruim voor speelsters op de club zodat ik klaar ben voordat de rest komt. Ik wil de behandeling van mijn teamgenoten niet in de weg zitten, maar mijn training duurt ook veel langer dan de veldtraining van het team. Voor de hersteltraining heb je wel discipline voor nodig, want je bent zo’n 2,5 uur bezig. Maar het is ook wel gezellig. De jongens van Jong Ajax en A1 trainen hier ook en als wij dan roepen ‘tijd voor het buikspierkwartiertje’ dan sluiten zij soms aan. Dat schept wel een band. Het positieve van geblesseerd zijn is dat je andere mensen van de club leert kennen.

Daarentegen is het contact met de rest van ons eigen team wel lastig. Je bent vroeger op de club en als het niet goed is voor je blessure dan reis je niet met de bus mee naar uitwedstrijden. Dan mis je het contact wel. Ik probeer daarom wel op trainingsdagen gelijk met ze in de kleedkamer te zijn, zodat ik ze kan spreken. Betrokkenheid is belangrijk; we blijven wel een team.

Ik was wel blij dat we met Kerst vrij waren en toen ben ik een weekje naar Gambia gegaan. Heerlijk. Natuurlijk wel wat schema’s meegenomen. Ik heb veel gezwommen. Die vakantie is goed voor mij en mijn blessure geweest. Ik weet dat het wel langer dan zes weken zal duren, maar ik maak stapjes. Afgelopen woensdag had ik voor het eerst mijn voetbalschoenen weer aan. Dat voelde lekker! Ik denk niet deze blessure zolang zal duren als de eerste keer. Ik hoop snel wedstrijdfit te zijn en dat de opmars van ons team zich ook in de tweede seizoenshelft zal voortzetten.

Daphne Koster: “Opbouwend kritisch”

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Anouk Hoogendijk wisselen elkaar telkens af. Deze week is het de beurt aan Daphne Koster.
De winterstop is inmiddels in volle gang. Even geen voetbal en extra tijd voor vrienden, familie en rust. Ik denk dat mijn invulling van de feestdagen niet veel zal verschillen van de gemiddelde Ajax-supporter. Ook ik heb de afgelopen dagen rond de Kerstboom doorgebracht. Daarnaast verheug ik me op een mooie Oud & Nieuw.

Nu we het einde van 2013 naderen, kijk je automatisch even terug op wat geweest is. We zijn inmiddels halverwege het tweede seizoen van de Ajax Vrouwen. De afgelopen wedstrijden hebben we als team een enorme progressie doorgemaakt. In het begin van dit seizoen eindigden onze wedstrijden nogal eens in een gelijkspel, maar sinds de wedstrijd tegen FC Twente op 12 november hebben we de winnende lijn ingezet. Bovendien hebben we maar heel weinig tegengoals gekregen. Als je het doelpuntrijke gelijkspel tegen ADO Den Haag (3-3) als incident beschouwt, dan hebben we het als team echt goed gedaan. Zo’n reeks overwinningen geeft het team automatisch vertrouwen. En dat is weer de basis om nog meer te winnen. Het is een van de mooie effecten van teamsport.

Het is verleidelijk om na de goede resultaten van de afgelopen anderhalve maand door te willen gaan. Als je het mij vraagt had de winterstop nog wel even mogen wachten. Je wilt het goede gevoel immer zo lang mogelijk vasthouden. Aan de andere kant: het is ook goed om je lichaam en geest even rust te gunnen. Vrijwel iedereen in ons team werkt of studeert naast het voetbal. Er zijn meiden die ’s ochtends om 5:30 uur opstaan en vervolgens pas weer in de loop van de avond thuiskomen. Voor hen komt de winterstop echt als geroepen. Dat geldt trouwens ook voor onze internationals – waaronder ikzelf – die afgelopen zomer met Oranje aan het EK hebben deelgenomen. Dan is een pauze van zo’n twee weken wel even welkom.

Stiekem verheug ik me toch ook al een beetje op onze eerste training in 2014. Aan de ene kant omdat we dan onze goede eerste seizoenshelft een vervolg gaan proberen te geven. Een plek in de top-3 moet haalbaar zijn als we op deze wijze door blijven gaan. We hebben in ieder geval laten zien dat we vanavond niemand hoeven te verliezen. Tegen het sterke Standard Luik hebben we tot dusver onze enige nederlaag geleden. Aan de andere kant kijk ik erg uit naar de oplevering van onze eigen ruimte bij Ajax. De afgelopen tijd is er hard gewerkt aan een soort eigen ‘spelershome’ voor ons. Deze bevindt zich bij de velden aan de overzijde van de parkeerplaats van de Toekomst. In datzelfde gebouw hebben we straks gloednieuwe kleedkamers, een eigen fysioruimte, een krachthonk en zelfs een keuken. Het ontbrak ons al aan niets bij Ajax, maar dat wordt nu alleen nog maar beter. Ik waardeer het enorm dat Ajax zoveel voor het vrouwenteam doet.

Tot slot wil ik nog even iets kwijt over de BeNe League. Het is een enorm goede zet geweest om de Nederlandse en Belgische teams in één competitie samen te voegen. Daardoor bundelen we immers onze krachten. Ik vind echter dat we wel op een positief kritische manier naar de ontwikkelingen in de competitie moeten kijken. Halverwege het seizoen zie je nu een duidelijke tweedeling in de ranglijst. Enerzijds heb een stuk of vijf á zes topploegen die allemaal aan elkaar gewaagd zijn. Na de teams in de middenmoot volgt echter een groep van een aantal Belgische teams die duidelijk van een minder niveau zijn. Dat zie je wekelijks terug in de uitslagen en vertaalt zich nu ook in de stand.

Een of twee ‘zwakke broeders’ horen in iedere competitie thuis. Maar het moeten er geen vijf of zes worden. Ik ben ervan overtuigd dat de competitie een kwaliteitsimpuls zal krijgen als we van de zwakke teams de beste speelsters bij de sterkste Belgische teams onderbrengen. Uiteindelijk gaat het algehele niveau dan omhoog. Als aanvoerster van het Nederlands elftal is het misschien raar om te zeggen, maar door een dergelijke aanpassing wordt het Belgische nationale team er ook sterker op. En dat zou in mijn ogen een positieve ontwikkeling zijn. Standard Luik en bijvoorbeeld Lierse SK zullen in dat geval automatisch nog een stukje beter worden waardoor het niveau van de BeNe League ook omhoog gaat. Uiteindelijk wordt iedereen daar beter van.

‘Trouwe fans’, Anouk Hoogendijk

Iedere week schrijft een speler of speelster van Ajax een column voor de Ajax Nieuwsbrief. De internationals Jasper Cillessen, Daley Blind, Daphne Koster en Anouk Hoogendijk wisselen elkaar telkens af. Deze week is het de beurt aan Anouk Hoogendijk.
De winterstop komt langzaam in zicht. Nog twee wedstrijden te gaan en dan kunnen we net als veel van onze supporters van de Kerstvakantie gaan genieten. Vanavond spelen we een uitwedstrijd tegen de vrouwen van RSC Anderlecht. Helaas kan ik er wegens een knieblessure (binnenbandletsel) niet bij zijn. Ik zal daardoor pas weer na de winterstop in actie komen. Omdat ik afgelopen week twee verstandskiezen heb laten trekken, zal ik mijn team vanavond niet komen aanmoedigen in Brussel. Ik zou het natuurlijk graag willen, maar ik moet nu even rustig aan doen. De wedstrijd tegen Anderlecht zal ik daarom via Ajax TV of op een andere manier gaan volgen.

Het is mooi om te zien dat we ook bij uitwedstrijden door een vaste groep Ajax-fans worden gesteund. Zelfs bij de wedstrijden in België zijn ze er altijd bij. We noemen ze ook wel onze ‘harde kern’. Ze steunen ons door dik en dun en maken de mooiste spandoeken. Laatst hadden ze ‘Ed’s Engelkes’ op een groot een doek geschilderd. Dan voel je je als speelster toch wel vereerd. Bij onze thuiswedstrijden hebben we over aandacht ook zeker niet te klagen. Toen we anderhalf jaar geleden begonnen was er veel media-aandacht. Bij onze eerste wedstrijd ooit kwamen er liefst 3.000 supporters naar de Toekomst. Dat is voor vrouwenvoetbal echt ongelooflijk veel. Gelukkig is het geen hype gebleken. Sterker nog; bij iedere thuiswedstrijd komen telkens vele honderden fans ons aanmoedigen. Naast onze ‘harde kern’ zien we vooral veel meisjes die samen met hun ouders of voetbalteam naar de Toekomst komen. Dat waarderen we enorm. Om die reden staan we na afloop van een wedstrijd soms wel een uur lang handtekeningen uit te delen. Ook als we hebben verloren gaan we automatisch weer naar buiten. Het mooie is dat we dat niet tegen elkaar hoeven te zeggen. Dat zegt iets over de bereidheid die we als team hebben.

De bereidheid binnen ons team is heel groot. Dat merk je niet alleen aan die handtekeningensessies na afloop, maar ook tijdens de rest van de week. Een tijdje geleden zaten we in een heel drukke periode met telkens twee wedstrijden per week. Dat betekent dat je in dergelijke weken bijna 7 dagen bezig bent. Je individuele uitlooptraining daags na een wedstrijd is dan op je enige vrije dag in de week. Toch wordt er op dergelijke momenten nauwelijks gezeurd. Dat is kenmerkend voor vrouwenvoetbal, maar ook voor ons team. Zo vond ik het laatst ook mooi om te zien dat veel van mijn teamgenoten van Ajax bij de wedstrijd van het Nederlands team kwamen kijken. Daarmee toon je betrokkenheid. Uiteindelijk doet iedereen het voor zichzelf, maar omdat voetbal een teamsport is heb je elkaar toch nodig. Dat komt op dergelijke momenten mooi naar voren.

Volgende week vrijdag spelen we thuis tegen KAA Gent. Het is de laatste thuiswedstrijd van het jaar op de voor ons inmiddels vertrouwde Toekomst. Er zijn geregeld supporters die aan me vragen of we niet een keer in de ArenA willen spelen. Natuurlijk zou ik ooit wel eens op dat gras in de ArenA willen staan, maar de Toekomst voelt echt als onze thuishaven. Als we hier 3.000 supporters hebben, is het heel sfeervol. Dat zou natuurlijk anders zijn als we voor een dergelijk aantal fans in de ArenA zouden spelen. Dan valt ons thuisvoordeel voor een deel weg. Toch blijft het een droom om een keer in een volle ArenA te spelen. Wie weet komt het er een keer van.